பாவப்பட்ட நடுத்தர வர்க்கம்…!!!

நவீன உலகம் நமக்கு சுதந்திரத்தையும், சமத்துவத்தையும், பொருளாதார வளர்ச்சியையும் தருவதாகக் கூறிக்கொள்கிறது.

ஆனால், நிஜத்தில் இந்த உலகளாவிய பொருளாதார அமைப்பு எவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது?

இதன் பின்னால் இருக்கும் கசப்பான உண்மை என்ன?

“பணக்காரர்கள் மேலும் பணக்காரர்களாகிறார்கள், சோம்பேறிகள் உழைக்காமல் இலவசமாக வாழ்கிறார்கள், ஆனால் ஒட்டுமொத்த சுமையையும் நடுத்தர வர்க்கம் தன் தோலில் சுமக்கிறது” .

இது வெறும் ஆதங்கம் அல்ல; இதுதான் இன்றைய நவீன சிஸ்டத்தின் அஸ்திவாரம்.

பணக்காரர்கள் மேலும் பணக்காரர்களாகும் வடிவமைப்பு எவ்வாறு செய்துள்ளார்கள் என்றால்..

நவீன சிஸ்டம் உழைப்பை விட மூலதனத்திற்கு (Capital) முன்னுரிமை அளிக்கிறது. நீங்கள் ஒரு நாளைக்கு 12 மணி நேரம் வியர்வை சிந்தி உழைத்தால், உங்களுக்குக் கிடைப்பது ஒரு குறிப்பிட்ட ஊதியம் மட்டுமே.

ஆனால், பணக்காரர்களின் பணம் அவர்களுக்காக 24 மணி நேரமும் உழைக்கிறது.

உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளில் உழைத்து வாங்கும் சம்பளத்திற்கு விதிக்கப்படும் வரி (Income Tax), முதலீடுகள் மூலம் கிடைக்கும் லாபத்திற்கு விதிக்கப்படும் வரியை (Capital Gains Tax) விட மிக அதிகம்.

அரசாங்கங்கள் பணத்தை அச்சிடும்போது, பணத்தின் மதிப்பு குறைகிறது (பணவீக்கம்). இதனால் சாதாரண மனிதனின் சேமிப்பு கரைகிறது.

ஆனால், நிலம், தங்கம் மற்றும் நிறுவனப் பங்குகளை வைத்துள்ள பணக்காரர்களின் சொத்து மதிப்பு பல மடங்கு உயர்கிறது.

பணக்காரர்கள் தங்களின் வருமானத்திற்காக உழைப்பதில்லை; அவர்களின் சொத்துக்கள் (Assets) பணத்தை ஈர்க்கின்றன. சிஸ்டம் அதை பாதுகாக்கும் வகையிலேயே சட்டங்களை இயற்றியுள்ளது.

சோம்பேறிகள் இலவசமாக வாழும் வடிவமைப்பு எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என பார்க்கலாம்.

இங்கே ‘சோம்பேறிகள்’ என்பது உழைக்க முடியாத மாற்றுத்திறனாளிகளையோ அல்லது வறியவர்களையோ குறிக்கவில்லை.

மாறாக, உழைக்கத் தகுதியும் திறமையும் இருந்தும், சிஸ்டத்தின் ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி அரசாங்கத்தின் சலுகைகளில் வாழப் பழகிக்கொண்ட ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினரைக் குறிக்கிறது.

அரசியல்வாதிகள் தங்களின் நாற்காலியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள இலவசத் திட்டங்களையும், தகுதியற்றவர்களுக்கான நலத்திட்டங்களையும் வாரி வழங்குகிறார்கள்.

பல நாடுகளில், அடிமட்ட வேலைக்குச் சென்று வாங்கும் சம்பளத்தை விட, வீட்டில் சும்மா அமர்ந்து அரசாங்கம் தரும் ‘வேலையின்மை உதவித்தொகை’ மற்றும் இலவசப் பொருட்களை வாங்குவது அதிக லாபகரமாக மாறிவிடுகிறது. இது மனிதர்களை உழைக்கத் தூண்டுவதற்குப் பதிலாக, சோம்பேறிகளாகவே வாழ ஊக்குவிக்கிறது.

இந்த நாடகத்தில் மிகக் கொடூரமாக பாதிக்கப்படுவது பாவப்பட்ட நடுத்தர வர்க்கம் தான்.

இந்த நவீன பொருளாதார அமைப்பு நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு மிகச் சாதுரியமாக ஒரு வலையை விரித்துள்ளது. அதற்குப் பெயர்தான் “Middle Class Trap” .

அவர்கள் பணக்காரர்களைப் போல வரியைத் தவிர்க்கும் ‘Auditors’ களை நியமிக்க முடியாது; சோம்பேறிகளைப் போல அரசாங்கத்தின் இலவச உதவிகளையும் பெற முடியாது.

அரசாங்கத்திற்குத் தெரியும் பணக்காரர்களை அதிகம் தொந்தரவு செய்தால் அவர்கள் சொத்துக்களை வெளிநாட்டிற்கு மாற்றிவிடுவார்கள். ஏழைகளிடம் வசூலிக்க பணம் இல்லை. அப்படியென்றால் எஞ்சியிருப்பது யார்?

நடுத்தர வர்க்கம் தான்.

வாங்கும் சம்பளத்தில் பாதி வரி, வாங்கும் பொருட்களுக்கு (GST/VAT) வரி என இவர்களின் ரத்தம் உறிஞ்சப்படுகிறது.

இந்த வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கடினமாக உழைக்கிறான், நல்ல சம்பளம் வாங்குகிறான். ஆனால், அவனால் ஒருபோதும் நிம்மதியாக உட்கார முடிவதில்லை.

ஏன்?

ஏழைகள் வறுமையிலிருந்து தப்பிக்க ஓடுகிறார்கள்; பணக்காரர்கள் தங்கள் சாம்ராஜ்யத்தை வளர்க்க ஓடுகிறார்கள்; ஆனால் நடுத்தர வர்க்கத்தினரோ, தாங்கள் சம்பாதிக்கும் கௌரவமான அந்தஸ்தை (Status) சமுதாயத்தில் இழந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே ஓடுகிறார்கள்.

மற்றவர்கள் தங்களை மதிக்க வேண்டும், சமுதாயத்தில் தங்களுக்கு ஒரு கௌரவம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே ஆடம்பரப் பொருட்களை வாங்கிக் குவிக்கும் நுகர்வோர் கலாச்சார (Materialism) மாயையில் அவர்கள் வீழ்கிறார்கள்.

தங்களுக்குப் பிடிக்காத மனிதர்களைக் கவர்வதற்காக (Impressing Others) கடின உழைப்பின் பணத்தை வாரி இறைக்கிறார்கள்.

இலவசத் திட்டங்களுக்கான நிதி நடுத்தர வர்க்கத்தின் வரியிலிருந்து தான் எடுக்கப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், இவர்களின் குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி வேண்டுமானால் தனியார் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும், நல்ல மருத்துவம் வேண்டுமானால் தனியார் மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டும். அரசாங்கத்தின் எந்த ஒரு தரமான சேவையும் இவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை.

இந்த நவீன சிஸ்டம் ஒரு நடுத்தர வர்க்க மனிதனை வாழ்நாள் முழுவதும் கடனாளியாகவும், ஓயாமல் ஓடும் எலியாகவும் (Rat Race) வைத்திருக்கும்படியே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்ந Middle class trap எப்படி வேலை செய்கின்றது எனில்:

பொதுவாக middle class களின் வருமானம் உயரும்போது ஆடம்பரம் உயர்கிறது (Lifestyle Inflation): சம்பளம் உயர்ந்தவுடன், சிஸ்டம் அவர்களைப் பெரிய வீடு, சொகுசு கார், கிரெடிட் கார்டுகள் மற்றும் EMI போன்ற கடன்களுக்குள் தள்ளுகிறது.

அடுத்த மாதம் வேலை போனால் என்ன செய்வது? EMI கட்டாவிட்டால் கார் பறிபோய்விடுமே, சமுதாயத்தில் மானம் போய்விடுமே” என்ற பயத்திலேயே அவர்கள் வாழ்நாள் முழுக்க விருப்பமில்லாத வேலைகளிலும், அடிமைத்தனத்திலும் தங்களை பிணைத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

பணக்காரர்கள் நடுத்தர வர்க்கத்தின் உழைப்பை மூலதனமாக்கி வளர்கிறார்கள்; அரசாங்கம் நடுத்தரவர்க்கத்தின் வரியைப் பிடுங்கி சோம்பேறிகளுக்கு இலவசமாக வழங்குகிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், நடுத்தர வர்க்கம் என்பது இந்த சிஸ்டம் இயங்குவதற்காகத் தியாகம் செய்யப்படும் ஒரு ‘இயந்திரம்’ (The Fuel of the System).

இந்த “Middle Class Trap”-ல் இருந்து தப்பிக்க ஒரே வழி, சிஸ்டத்தின் நுகர்வோர் கலாச்சார (Consumerism) மாயையை உடைப்பதுதான்.

Liability-களைத் தவிர்த்து Asset-களை உருவாக்குங்கள்.மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதற்காக ஆடம்பரப் பொருட்களைக் கடனில் வாங்குவதை நிறுத்துங்கள்.

உங்களின் உழைப்பிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தை, உங்களுக்காகப் பணம் ஈட்டித் தரும் முதலீடுகளாக (பங்குகள், தங்கம், ரியல் எஸ்டேட், சிறு தொழில்கள்) மாற்றுங்கள்.

நடுத்தர வர்க்கம் வெறும் ‘உழைப்பை’ மட்டும் நம்பியிருக்காமல், தங்களின் சேமிப்பை சொத்துக்களாக (Assets – Stocks, Real Estate, Business) மாற்றக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நீங்கள் ஓடுவதை நிறுத்தினால் உங்கள் குடும்பத்தின் பொருளாதாரம் ஸ்தம்பித்துவிடும் என்ற நிலை இருக்கும் வரை, நீங்கள் இந்த நவீன அமைப்பின் கைதிதான்.

உழைப்பைத் தாண்டி, உங்களுக்கான ஒரு செயலற்ற வருமானத்தை (Passive Income) எப்போது உருவாக்குகிறீர்களோ, அப்போதுதான் இந்த “நடுத்தர வர்க்கப் பொறி” உங்களை விட்டுத் தெறித்து ஓடும்!

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம்முடைய மனநிலையில் ஒரு பெரிய மாற்றம் தேவை. ஆடம்பரங்களை துறந்து, நமக்கு தேவையானதை மட்டும் வைத்து வாழும் ‘Minimalism என்ற வாழ்க்கை முறையை நாம் கையாள வேண்டும்.

போலி கௌரவத்திற்காக ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு, இருப்பதைக் கொண்டு மனநிறைவோடு, மகிழ்ச்சியாக வாழும் மனநிலையை (Happy Mentality) வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

கடன் இல்லாத நிம்மதியும், எளிய நுகர்வும் தான் நம்மை இந்த நடுத்தர வர்க்கப் பொறியில் இருந்து விடுவித்து, உண்மையான அமைதியைத் தரும்.

உழைப்பால் மட்டுமே பணக்காரனாக முடியும் என்ற மாயையை உடைத்து, மன நிறைவோடு வாழ்வதே இந்த நவீன அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெற ஒரே வழி!