இடைவெளியைக் குறைக்க ஈரானுடன் போராடும் அமெரிக்கா

ஏப்ரல் 7 அன்று அமெரிக்காவிற்கும் ஈரானுக்கும் இடையே போர் நிறுத்தம் அறிவிக்கப்பட்டதிலிருந்து, நடைபெற்று வரும் பேச்சுவார்த்தைகளில் ஆயிரக்கணக்கான வார்த்தைகள் பரிமாறப்பட்டுள்ளன, ஆனால் பிராந்தியத்தில் ஸ்திரத்தன்மையை மீட்டெடுக்கும் ஒரு ஒப்பந்தத்தைப் பெறுவதில் அவை தோல்வியடைந்துள்ளன.

பாகிஸ்தானின் மத்தியஸ்தத்தில் நடைபெறும் இந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளின் போக்கு, போரின் விளைவுகள் குறித்து டெஹ்ரான் மற்றும் அமெரிக்காவில் உள்ள போட்டி முடிவெடுப்பவர்கள் கொண்டிருக்கும் முரண்பட்ட கண்ணோட்டங்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப்பும் அவரது நிர்வாகமும் ஈரானிய ஆட்சி சந்தித்த குறிப்பிடத்தக்க இராணுவ மற்றும் தலைமைத்துவ இழப்புகளைச் சுட்டிக்காட்டும் அதே வேளையில், ஈரானின் கண்ணோட்டம் ஏறக்குறைய அதற்கு நேர்மாறானதாக உள்ளது.

ஈரானின் கண்ணோட்டத்தில், இஸ்லாமியக் குடியரசைப் பதவியிலிருந்து அகற்றத் தவறிய, உலகின் முதன்மை வல்லரசான அமெரிக்காவால், அதாவது “பெரிய சாத்தான்” என்று அழைக்கப்படுபவரால் தொடங்கப்பட்ட ஒரு மோதலை அது வெற்றிகரமாகச் சமாளித்துள்ளது.

“எதிர்ப்பு” சித்தாந்தத்தைப் பின்பற்றி, உயிர்வாழ்வதையே வெற்றியாகக் கருதும் ஒரு ஆட்சிக்கு, இந்தப் போர் அதன் மீள்திறனுக்கான உறுதியான சான்றாக அமைகிறது.

அமெரிக்காவுடன் சமமாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் ஈரானின் தன்னம்பிக்கைக்கு இந்த மனப்பான்மை வலு சேர்க்கிறது.

இது, முழுமையான சரணடைதலுக்குச் சமமாகக் கருதப்படும் அமெரிக்கக் கோரிக்கைகளை அது அடியோடு நிராகரிப்பதில் பிரதிபலிக்கிறது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, போரில் தாங்கள் வெற்றி பெற்றுவிட்டதாக ஒருவர் நம்பினால், ஒரு நிரந்தர ஒப்பந்தத்திற்காக எதிர்த்தரப்பு முன்வைக்கும் நிபந்தனைகளை அவர்கள் ஏன் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்?

அமெரிக்காவால் அந்த ஆட்சியை வீழ்த்த முடியவில்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், ஈரானை அணு ஆயுதத்தை உருவாக்கும் அபாயகரமான நிலைக்கு மிக அருகில் கொண்டு செல்லும் 440 கிலோகிராம் அதிக செறிவூட்டப்பட்ட யுரேனியத்தை அகற்றவும் முடியவில்லை என்ற உண்மையால் இந்த உளவியல் நிலைப்பாடு மேலும் வலுப்பெறுகிறது.

இதன்படி நிலைமையை இன்னும் சிக்கலாக்கும் விதமாக, போரின் போது ஹோர்முஸ் நீரிணையை நெரிப்பதன் மூலம் உலகளாவிய எரிசக்தி சந்தையை வியத்தகு முறையில் சீர்குலைக்கும் தனது திறனைப் பயன்படுத்தி, ஈரான் மற்றுமொரு மூலோபாய அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்திக்கொண்டது.

இந்தச் சூழ்நிலைகளில், ஈரான் அமெரிக்காவின் கோரிக்கைகளை ஏற்கத் தயாராக இல்லை என்பதில் ஆச்சரியமில்லை.

மேலும், கிட்டத்தட்ட ஒரு மாத காலப் பேச்சுவார்த்தைகளுக்குப் பிறகும், இரு தரப்பினருக்கும் இடையிலான பிளவு சரிசெய்ய முடியாததாகவே உள்ளது.

அமெரிக்காவின் இந்தப் பிரச்சினைக்குரிய நிலைப்பாட்டின் மையத்தில், ஈரானிய மனநிலையைப் பற்றிய ஆழமான தவறான புரிதல் அடங்கியுள்ளது.

ட்ரம்ப் நிர்வாகத்தில் உள்ள அதிகாரிகள், மதரீதியான நோக்கங்களால் தங்கள் செலவு – பயன் கணக்கீடுகளைப் பெரிதும் சார்ந்திருக்கும் மற்றும் தன் சொந்த மக்களையே தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்கும் ஒரு ஆட்சியை எதிர்கொள்கின்றனர்.

பெப்ரவரி மாத இறுதியில் போர் தொடங்குவதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு இந்தக் கலாச்சாரப் பிளவு வெளிப்பட்டது. அப்போது, ​​அப்பகுதியில் அமெரிக்கா குவித்துள்ள இராணுவ பலத்தின் கீழ், வாஷிங்டனின் கோரிக்கைகளுக்கு ஈரானியர்கள் ஏன் இன்னும் அடிபணியவில்லை என்று ட்ரம்ப் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதாக அமெரிக்காவின் உயர்மட்டப் பேச்சுவார்த்தையாளரான ஸ்டீவ் விட்காஃப் அம்பலப்படுத்தினார்.

போரினால் பெரிய மாற்றம் எதுவும் ஏற்படவில்லை. ஈரான் அமெரிக்காவின் கோரிக்கைகளைத் தொடர்ந்து நிராகரித்து வருவதால், அதிபர் டிரம்ப் பல விரும்பத்தகாத தெரிவுகளில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளார்.

இங்கு இராணுவ நடவடிக்கைகளை மீண்டும் தொடங்குவது, ஈரானின் நிபந்தனைகளை ஏற்கும் ஒரு உடன்பாட்டை எட்டுவதற்காகத் தனது கோரிக்கைகளைக் குறைத்துக்கொள்வது, அல்லது, தனது இழப்புகளைக் குறைத்துக்கொண்டு, இந்தச் சூழ்நிலையைத் தீர்க்கப்படாமலேயே விட்டுவிடுவது.

இந்த பின்னணியில் அமெரிக்கா ஒருதலைப்பட்சமாகப் பின்வாங்குவதற்கே அதிக வாய்ப்புள்ளது. ட்ரம்ப் இதற்கு முன்பும் இந்தத் தந்திரத்தைக் கையாண்டிருக்கிறார்.

குறிப்பாக, செங்கடலில் ஈரானின் பதிலி சக்தியான ஹூதிகள் விதித்திருந்த கடல் முற்றுகையை உடைக்கும் நோக்கில், கடந்த ஆண்டு யேமனில் ஹூதிகளுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட தோல்வியுற்ற இராணுவ நடவடிக்கைக்குப் பிறகு அவர் இதைக் கையாண்டார்.

இந்த மாதிரியை ஈரானியச் சூழலுக்குப் பயன்படுத்துவது என்பது, போருக்கு முந்தைய யதார்த்த நிலைக்குத் திரும்புவதையே குறிக்கும்.

அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், ஈரான் தனது அணுசக்தி லட்சியங்கள் எனும் முக்கியப் பிரச்சினையில் எந்தவித சமரசமும் செய்துகொள்ளாமல், தனது இராணுவத் திறன்களை மீட்டெடுக்கவும் ஆட்சியை நிலைப்படுத்தவும் முக்கியமான கால அவகாசத்தைப் பெறும்.

பல்வேறு சாதகமற்ற தெரிவுகளை எதிர்கொள்ளும்போது, ​​“எபிக் ஃபியூரி” நடவடிக்கையின் கொந்தளிப்பான 38 நாட்களுக்குப் பிறகு, ஈரானின் அணுசக்தித் திறன்கள் குறித்து அந்நாட்டுடன் தொடரும் நீண்ட மற்றும் சோர்வூட்டும் பேச்சுவார்த்தைகள் என்பது ஏற்படக்கூடிய தீமைகளிலேயே மிகச் சிறியது என்றே தோன்றுகிறது.